“Πόσο ΔΟΛιο είναι το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ”

• Το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ αποφάσισε να αξιοποιήσει, τάχα, τις αντιθέσεις μεταξύ των εκδοτών και να δεχθεί να υπογράψει συμφωνία, με όσους εργοδότες δέχονταν τα αιτήματα της ΕΣΗΕΑ σχετικά με τη Σύμβαση, ώστε να κάνει πιο αποτελεσματική την πίεση στις εργοδοτικές ενώσεις. Αποδεχθήκαμε αυτή την επιλογή παρ’ ότι κατ’ επανάληψη τονίσαμε ότι έχει νόημα μόνο στη βάση μιας πραγματικά μαχητικής διεκδίκησης της ΣΣΕ κι όχι στη βάση υπόγειων διαπραγματεύσεων. Επιμείναμε μαζί με άλλα μέλη του Δ.Σ η πρόσκληση προς όσους συμφωνούν με την υπογραφή Σύμβασης να γίνει δημόσια με την ανακοίνωση του Δ.Σ την Τρίτη 14/12/2010.

Με βασική ευθύνη της παράταξης του προέδρου του Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ Πάνου Σόμπολου, η επιλογή αυτή εξελίχθηκε σε μια πριμοδότηση των βαρώνων της ΕΙΗΕΑ έναντι των ανταγωνιστών τους. Ο κύριος Σόμπολος χειρίστηκε την υπόθεση αυτή με τρόπο που επέτρεψε (π.χ. στον ΔΟΛ και στον Πήγασο) την έκδοση των απεργοσπαστικών φύλλων-ψυγείου, ενώ παραπλάνησε την «Ελευθεροτυπία» οδηγώντας τους συντάκτες της σε σοβαρά αδιέξοδα και διλήμματα.

Το αποτέλεσμα είναι το δημοσιογραφικό σώμα να παραδίδεται στην καθοδήγηση των ανταγωνιζόμενων εργοδοτών του την ώρα της πιο μεγάλης του δοκιμασίας., ανοίγοντας τον δρόμο σε έναν μάταιο αλληλοσπαραγμό των εργαζομένων. Να αφήνεται ανυπεράσπιστο τη στιγμή που κατοχυρώνονται τα χειρότερα προηγούμενα εργοδοτικής αυθαιρεσίας , να εκφυλίζεται η έννοια της κινητοποίησης, μέσω μιας απεργίας-παρωδία (χωρίς προετοιμασία, περιφρούρηση, χωρίς καν απεργιακή συγκέντρωση!) και να δυσφημείται ως εργαλείο επιχειρηματικών σχεδιασμών.

Τα σωματεία δεν είναι οι πλειοψηφίες των διοικήσεων τους , είναι τα μέλη τους. Οι απεργίες οφείλουν να είναι δική τους υπόθεση: η ανάγκη για αγώνες παραμένει, όσο παραμένουν ανικανοποίητα τα αιτήματα του κλάδου.